KUNA DOMOWA.

Kuna domowa to gatunek niewielkiego ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych, nazywana także kamionką. Osiąga długość od 45 do 53 cm, a długość jej ogona wynosi około 30 cm. Kamionka jest bardzo podobna do kuny leśnej, ma silnie wydłużone ciało i krótkie łapy, jednak opuszki palców i stóp są nagie. Ciało pokryte jest brązową sierścią, jest ona szorstka i kłująca, na szyi widnieje jasna, biała plama, która zachodzi aż na przednie łapy. Nos jest koloru cielistego, z kolei uszy są nieco mniejsze i szerzej rozstawione niż u kuny leśnej.

 

Kunę domową spotkać możemy w lasach, szczególnie górskich. Występuje także w pobliżu zabudowań, na wsiach i w miastach. Schronienia znajduje w dziuplach, szczelinach skalnych, w stosach drewna czy w norach innych zwierząt. Przebywa także w stodołach, piwnicach i strychach budynków. Kuna domowa na strychu to problem dla wielu właścicieli domków jednorodzinnych – kuna czuje się tam jak u siebie, traktuje poddasze jako swój teren, jest jej tam ciepło i sucho. Jest ona zwierzęciem synantropijnym, co oznacza, że przystosowała się do życia w bliskim otoczeniu człowieka. Kuna domowa zjada małe gryzonie (np. szczury, norniki, nornice, myszy), ptaki i ich jaja, w tym także drób. W menu kamionki znajdziemy również gady, płazy, króliki, owady, padlinę, owoce i inne rośliny.

 

Kuna domowa jest aktywna przez cały rok, prowadzi raczej nocny tryb życia. Świetnie się wspina po drzewach i po nich skacze. Na ziemi porusza się skokami, jest zwinna i szybka. W momencie poszukiwania pożywienia chodzi i penetruje swój teren szukając potencjalnych kryjówek swoich ofiar (zagląda pod zwalone drzewa, szuka w gęstych krzewach i stertach gałęzi). Swoje ofiary zjada na miejscu, w przypadku nadmiaru pożywienia zanosi je i magazynuje w swoich kryjówkach. Kuna domowa prowadzi samotniczy tryb życia, jest ssakiem terytorialnym – swój areał znakuje odchodami, moczem i wydzielinami gruczołów zapachowych.

 

Okres godowy u kuny domowej występuje jesienią, w tym czasie usłyszeć można charakterystyczne dźwięki wydawane przez samicę (przeraźliwe krzyki, nawoływania). Podobnie jak w przypadku kuny leśnej mamy do czynienia u kamionki z ciążą przedłużoną, która trwa około 8 do 9 miesięcy. Samica wydaje na świat od 1 do 8 młodych (w ciągu życia wydaje około 4 miotów). Młode karmione są mlekiem przez okres około 45 dni.

 

Kuna domowa zasiedlając część budynku zachowuje się tam jak w swoim naturalnym środowisku. Znakuje swój teren odchodami i moczem, mości tam gniazda dla młodych, hałasuje bawiąc się z nimi. Ponadto dźwięki jakie wydaje samica podczas godów są nie do zniesienia dla właścicieli budynków. Kamionka przegryza kable elektryczne i przewody hamulcowe w samochodach, co prowadzi do częstych awarii. Podczas chłodnych nocy kuny uwielbiają ogrzewać się na ciepłym silniku samochodów. Powodują także szkody w gospodarstwach rolnych, a szczególnie wśród zwierząt gospodarskich. Atakują drób, gołębie czy króliki, kiedy dostaną się do kurnika potrafią zagryźć na śmierć wszystkie kury, choć tak naprawdę do zaspokojenia głodu wystarczyłaby jedna z nich. To przejaw instynktownej pogoni za uciekającą zdobyczą.