Pluskwiaki (Hemiptera) to rząd owadów, który w Polsce liczy ok. 1800 gatunków o różnej długości ciała, osiągają od 0,5 do nawet 10 cm. Zamieszkują zarówno środowisko wodne, jak i lądowe. Można rozróżnić dwie podstawowe grupy: pluskwiaki równoskrzydłe (Homoptera) oraz pluskwiaki różnoskrzydłe (Heteroptera). Niedawno naukowcy podzielili rząd pluskwiaków na trzy podrzędy: Auchenorhyncha, Prosorrhyncha oraz Sternorrhyncha. Wg tego podziału pluskwiaki różnoskrzydłe zaliczamy do grupy Prosorrhyncha, skoczki i piewiki do podrzędu Auchenorhyncha, z kolei mszyce i czerwce do podrzędu Sternorrhyncha. To, co łączy wszystkie gatunki Hemiptera to aparat gębowy typu kłująco-ssącego. Nie są to bardzo groźne owady, jednak kiedy pojawią się na naszych uprawach mogą zostawić po sobie charakterystyczny zapach, który sprawi, że rośliny nie będą się nadawały do spożycia. Głównie atakują owoce sezonowe, takie jak truskawki, maliny czy jeżyny, mogą pojawić się również na rododendronach czy liściach słonecznika i rzewienia.

 

Zaczynamy od Tarczówki (Pentatomoidea), to nadrodzina pluskwiaków różnoskrzydłych, liczy sobie ok 6 tysięcy gatunków, więc całkiem sporo. Skąd ich nazwa? Zawdzięczają ją znakomicie wykształconej tarczce, która zazwyczaj przybiera postać trójkąta. Najpospolitsze rodziny tarczówki to: Puklicowate (Acanthosomatidae), Ziemikowate (Cydnidae) oraz Tarczówkowate (Pentatomidae).

 

Puklicowate (Acanthosomatidae) to rodzina pluskwiaków, która posiada charakterystyczne pięcioczłonowe czułki oraz dwuczłonowe stopy. Ciało jest wyraźnie wydłużone i osiąga od 0,5 do 1,8 cm długości,  przypomina tarczę. Jeśli chodzi o ubarwienie, to zazwyczaj jest ono zielonkawe. Puklicowate są roślinożerne, preferują rośliny zielone oraz drzewa. Swoim aparatem gębowym wysysają soki zarówno z liści i łodyg roślin, jak i z owoców. W związku z tym mogą wyrządzić szkody w naszych ogrodach, jednak nie na dużą skalę. Jednym z przedstawicieli puklicowatych jest Puklica rudnica (Acanthosoma haemorrhoidale). Osiąga ona długość do 1,8 cm, jest zatem jednym z największych przedstawicieli puklicowatych. Jej ciało jest dosyć smukłe i wydłużone, ale dalej „tarczowate”. Boki przedplecza są mocno zaostrzone. Jeśli chodzi o ubarwienie, to tak jak na puklicowate przystało, jest ono zielonkawe, jednak zauważyć się da ciemne punkty na ciele. Dodatkowo częściowo półpokrywy oraz ich błoniaste fragmenty są koloru czerwonawego. Czułki puklicy rudnicy są czarne.

Zamieszkuje ona zazwyczaj tereny wilgotne, takie jak brzegi jezior czy rzek, oraz obrzeża lasów i łąk. Żywi się sokiem z roślin wszelkiej maści, lubi soki z owoców, takich jak maliny czy jeżyny. Zaatakowane przez nią owoce niestety nie nadają się później do spożycia, a to również za sprawą znajdujących się na spodzie tułowia specjalnych gruczołów – wydzielają one bardzo nieprzyjemny zapach. Puklica aktywna jest od kwietnia aż do października, zimuje zazwyczaj ukryta w ściółce leśnej, pod liśćmi. Młode pojawiają się między czerwcem a sierpniem, są niemal całkiem zielone.